tju..

jigsaw falling into place, bir kulaklık, teki sende, teki bende. korkunç bir müzik muharebesinden çıkmışız, kulaklarımız paslanmış, ancak jigsaw paklar dedik. taktık son ses dinlemeye koyulduk.

o şarkıyı sana ben yollamıştım sen daha bu kadar kötü değilken, yorumun "yaptıkları en iyi şarkı" olmuştu. olmadığını bilmiyordun, henüz there there felaketiyle tanışmamıştın.. sonra sen bunu unutmuştun ama ben hiç unutmadım. unutabileceğimi de sanmıyorum zira sokakta birbirimizden ayrılmadan gecenin 2sinde dans etmiştik. sonra up izlemiştik, gülmüştük baya. kahve+vodkalar. anneler. çocuklar. heima. sessizce heima izlemek. gözlerim doluyordu ama hemen geçmelerini sağlıyordum. hemen. hiç farketmedin.

defolup gittin sonra, iyi ki de gittin, seni hiç özlemiyorum, sadece seninle başıboş dolaşma hayalini özlüyorum, otostopla oradan oraya savruluşumuzun hayalini özlüyorum, gülmekten katıldığımız dakikaların hayalini özlüyorum, beremi çalmaya çalışmanı özlüyorum, gidiyorum bu okumayı özlüyorum. seni özlemiyorum, ben senden nefret ediyorum hatta, suratını bile görmek istemiyorum ama seninle oturup müzik dinlemeyi istiyorum, kafanın ayık olduğu günleri özlüyorum, bana gerçek sevgiyle yaklaştığın günlerini özlüyorum, ben senin sen olduğun zamanları özlüyorum, senin başkalaştırılmış halinden nefret ediyorum.

ne faydası var. en son
sonuncu.
bugün hayatımı kurtarmaya gidiyorum, hep kış olacak.
blue bayou'ya gidiyorum,

eve, anneme gidiyorum.


sonuçta kanayan yaranın kaynağını bulmak için eski yarasına dönmek zorundadır insan.

she left home işte"

son kalan çikolatayı da yemiş.

uyandığında toz bulutu göreceksin kapının önünde, çünkü kapıyı sert çekmiş olacağım ardımdan. toz bulutunda kavrayamamanın verdiği garip ama huzursuz edici, karanlık gibi, belirsiz ama umut verici, iğrenç duygulara karışacaksın, kapının önünde her gün gelişimi göreceksin, kapıyı açıp kapatacaksın, her kapattığında daha çok toz bulutu oluşacak, salona doğru, mutfağa doğru yol alacak. tozlar geçmişin izleridir. önemli olan o tozların altın olduklarını anlayabilmektir. tozlar ölmüş birinin telesekreterde kalmış olan sesidir, her özlediğinde arayıp "şu an evde yokuz" vs vs deyişini dinlersin. ağlarsın falan.

hep uyurken gelir ölüm haberleri, yani bana öyle oldu, annemin koynunda yatarken, annem gitti, ben kaldım, sabah da biz giderdik ablamla, ama bütün gece boyunca anlardım, annemin yanımdan ölüm haberi aldığında kalktığı gibi çektim o kapıyı ben aslında...

babamın gece gelen cinayetle sarsıldığı gün, ortadan kayboluşu gibi çektim kapıyı ardımdan, cesaretimle, onurumla ve gururumla çektim ben o kapıyı.

senin kapatıp gittiğin kapı ise, hiçbir şey ifade edemedi, istesem de edemez artık zira orada oturmayalı uzun zaman oldu.. ardında hiçbir şey bırakamadın çünkü, bırakmak bile istemedin.

ben sürekli gülüyorum, sadece zorla güldüğüm zamanlarda sen geliyorsun aklıma, ben hep mutluyum ama sadece mutlu rolündeyken gözümün önüne geliyorsun, aklımdan geçeni söyleyebiliyorum çoğu zaman, yalan söylediğimde geliyorsun aklıma, sen gittin. gittiğinle kaldın.

ben zamanında buradaydım ve zaman benim tarafımdaydı o zaman, sesler ve görüntüler başka bir yere atmış gibi hissediyorum, aslında burada olmalıyken oradaydım, aslında orada olmam gerekirken buradaydım, hiçbir zaman olmam gereken yerde olamadım. şimdi o altın tozların altında ezilmeden, geldim. bir köprüden uçtum, bir binadan düştüm, soğuk sulara çarptım, kalbime iki kere bıçak sapladım, sırtımdaki kemikleri tek tek söktüm, ağrılarımı üç katına çıkardım, gözlerimi açamayacak kadar ağladım. kapıyı çektim çıktım, tozlarıma iyi bakın.

dumana(fuckingimagesonmyhead)

ben hiç yüksek evlerde bulunmadım, annemin kapalı yerde kalma korkusu olduğu için, asansör kullanmasını gerektirmeyecek dairelerde oturduk, o yüzden misafirliğe gittiğimizde annem 10 dakika sonra gelirdi. elinde buz tutmuş suyu, kolunda çantasıyla, tek tek merdivenleri çıkardı.

bir şeyin yere düşüşünün yüksekten daha farklı olduğunun bilincindeydim ama bunu görmem gerekiyordu, misafirliğe gittiğimizde sürekli camdan aşağı yumurta, patates ve özellikle soğan fırlatıyordum, sonra bakıyordum düşüşlerine, düşüş zamana karşı koyuş gibi gelirdi. zamandan daha hızlı.

yaz dendiği zaman aklıma deniz ve raid kokusundan başka bir şey gelmiyor uzun zamandır. ne saklambaçlar ne deniz bisikletleri, ne kumda yenen süt mısırlar, geçen gün hatırladım, annem yine mutfakta yemek yaparken sıcaktan bunalıp banyoya giderdi, kıyafetiyle suyun altına girer sırılsıklam olduktan sonra mutfağa yemeğin başına geçerdi. didim, dile kolay aşırı sıcak olurdu. her gece, "allah kahretsin, yarın dönüyoruz" diyerek yatardı. onu orada tutan herhalde bizim deniz, kum sevincimiz olurdu, 24 saat daha katlanırdı. vosvos'a sekiz kişi binerdik falan. ama hala merak ediyorum acaba hayatımın herhangi bir kısmında yazları sevdim mi ben ? sanırım hayır. annemin ter içinde koşturmalarından sanırım bu nefretim. neyse işte ya..

çok yorgunum ya.. çok yoruldum.
ruhen çöktüm, yataktan kalkamıyorum, çıkamıyorum, imkansız bir görev, amansız bir mücadele gibi bir şey, yataktan çıkarken lara croft gibi, ethan hunt gibi hissediyorum kendimi..hele evden çıkmak bildiğin indiana jones.

I'm Tired..

yoruldum diyor çocuk, yoruldum. yeter, çalmıyorum, oynamıyorum, yokum ben artık, çizginin dışına çıkıyorum, iyi değilim diyor, çocuk,

beni hata yapmayacağım bir yerde yalnız bırakın artık.

yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.
yoruldum.

how I wanted....

hani bir ruh hali vardır, çok önemli, "bilene helal olsun" denir bazı sorular için, sen o sorunun cevabını biliyorsundur, ama insanların senin sesini duymasından bile tiksinir hale gelmişsindir, utanırsın, gereksiz görürsün, surarsın. soruyu kimse bilemez, sonra keşke söyleseydim dersin. böyle saçma salak bir ruh hali vardır, mutlaka herkes bunu yaşamıştır. o durumdayım.

şimdi ben, bana verilen gücün tamamını insanları görmezden gelerek kullanıyorum, şimdi ben, hiçbir şeyi düşünmüyorum, neyle mutlu olabileceğimi aramıyorum, hiçbir şeyle mutlu olamıyorum çünkü. müzik bile artık hiçbir şey hissettirmiyor bana. tamamen hissizim, sanki hep kış, her şey donuk ve bu havada hiçbir şey acımıyor..soğuk boşuna sevilmez. babadan oğula, anneden kıza..

ya ben daha önce bu kadar insanlardan nefret ettiğimi hatırlamıyorum, edebileceğimi hayal ettiğimi de hatırlamıyorum. sabah sabah sıcakta, bi sürü insanın bana dokunmasını, çarpmasını kaldıramıyorum sanki bütün damarlarım tek tek patlıyormuş gibi bir tiksinti ve öfke duyuyorum. sabahın 7'sinde bağıran birini görürseniz belki benimdir o.

ben seni seviyorum, ben seni çok seviyorum, sabah kalkıyorum aklımda sen, işe gel, git, yat. hep sen gözümün önünde. insanın kafasının içinde dolanır ya bir şey, dolanıyormuş hakkaten. her dinlediğim şarkıda sürekli olmasa da, mutlaka sahneye çıkıyorsun şarkının bir kısmında...

sonra ise, şarkının geri kalan kısmında ben oluyorum, her şeyi izliyorum tek tek.. beni mutlu etmenin hiçbir yolu yok malesef.. ben kendimi nasıl kaybedip, nasıl bulacağımı bilmiyorum, amansız rüzgarlar gibi, fırtına gibi, bir an gürcü bir kadının ağıtındayım, birden O.C. den çıkma, rahmetli Jeff Buckley'in çığlığındayım, bir an Jane Birkin'in korkunç arabesque albümündeyim ve sonra Bon iver'la salonda oturuyorum. ve bunların hangisinin beni mutlu edeceğini bilmiyorum, birden kendimi çok ama çok eski arkadaşlarımın yanında mutluyken buluyorum, bir gün annemin dizindeyim, bir gün babamla balkondayım, bir gün seninleyim, sana sarılıyorum, bir gün başka bir yerdeyim, iş yemeği, iş gezisi, arkadaşlarla konser. bazen hiç bilmediğim insanların yanında buluyorum kendimi.

kötü olan ise, ben heryerde aynıyım, benim ruhum yok, ruhum benden ayrılalı inan çok uzun zaman geçti. azalarak artan bir yürek, bir sevgi, azalarak çoğalan bir öfke, azalarak çoğalan bir çok his.

omzundaki yükleri, yorgunluğunu bildim senin, gözlerimin gece karasında, ellerimin dondurucu soğuğunda bildim, gördüm. sorunların nasıl da azalarak çoğaldığını gördüm, bütün emeklerini başklarına feda edişini gördüm, kimse anlamıyor değil mi ? hayır, ben anlıyorum, ben görüyorum, ben de aynı durumdayım, sadece dağıtıyoruz, emeklerimizi, uykularımızı, değerlerimizi, çünkü başka yol yok, çünkü buna mecburuz, bu kolay değil, hiç değil hem de. hiç.. ama kimse bilemeyecek, anlamalarını bekleme, çünkü bunların hepsi sana ait, başka kimsenin değiller. o yüzden göremezler, anlayamazlar..

thom yorke, hearing damage söylüyor, victoria kurtlardan kaçıyor, storm morali bozulunca havayı bozuyor, jean grey acısından canavara dönüşüyor, magneto hiçbir zaman kazanamıyor, supermassive black hole çalıyor, vampirler çarpışıyor, leonard cohen, dance me to the end of love söylüyor, biz dans ediyoruz;

bir yere giriyorum, "hallelujah in Japan-Jeff Buckley" yansıyor duvara, hiç ışık yok, jeff'in kafasından inen spot dışında, hayatımı orada geçiriyorum, ben hayatımı, 29 yaşına kadar koşturarak geçiriyorum, ondan sonrasını uyuyarak geçiriyorum. son sekiz yıl.





huzurlu uykuyu özledim.

(jeff buckley - grace around the world dvd'si için, sevgili Cana'ya teşekkürler, uzun zamandır aldığım en güzel hediyeydi..)

yaz olum adamı deli etme

yazdım.

last flowers

"ay ben gülerim.."

dün ben birilerine gittim, birileri bana "sen radiohead seviyormuşsun" dediğinde anlamalıydım zaten, sonra gittiğim yere aslında çok isteyerek gitmedim, gitmek zorundaydım bir de kendimi iyi hissedeceğimi biliyordum ve orada sadece radiohead çaldı, aynı hastanelere gidişim gibi, hastaneye gitmek istememek ama oradakilerin yanında kendini iyi hissetmek, onlar orada olduğu için orada olmak sonuç mezuniyet yerine cenaze.. balo yerine, mevlid. bire bir gerçek..

gün içinde radiohead kelimesi geçiyorsa benim ondan sonraki 10 günüm radiohead ile olacak demektir. zor. dün gece hayatıma bir değişiklik olsun, cebime azcık para girsin diye gittiğim transfer bir fiyaskoydu, eve gelişim gece 2, sabah kalk 6, sokağa çık işe gel.. kulağımda last flowers, minübüste kadının birinin çantası kafama çarpıyor ve eminim benimle konuştuğuna, "bana mı dediniz ?" diyorum, kadın; " ben bir şey demedim diyor." o sırada thom'un sesini açıyorum, /too much, too bright, too powerful/ uykusuzluk çok parlak, çok güçlü ve çok fazla.. o sırada yanımda oturan kız, "istinye'yi geçtik mi?" diye soruyor, ben istinyeden emin olamıyorum ve "nereyi?" diye soruyorum, kız diyor ki; " ben bir şey demedim ki"..

içimde balinalar karaya vuruyor, beynim her an kulaklarımdan ve burnumdan fışkırıcakmış gibi, akşamın kuvvetine yetişemem herhalde, "yirmi yedi" dedi arkamdan yürüyen adam, dönüp sormadım, sadece baktım, kimse yoktu. evlerin hareket ettiğini, evlerin konuştuğunu duydum, yavaşça kımıldanmalarını hissettim... ayak başparmağım ağrıyor...

yazın gelmesiyle hayatımın alt üst olması bir oluyor.. her sene böyle oluyor, 2003'ten beri, her sene, istisnasız, ya biri öldü, ya biri terk etti, ya ben gittim, ya biz geldik, ya biz gittik, ben yerkürenin tüm arka bahçelerini görmesem de, hepsinde yürüdüm. vurulan çocukların, saçlarınını kendi kanlarında yüzmesini gördüm.. mücadelenin ne kadar anlamsız olduğunu biliyorum artık. ama bir şeyi kabullendiğim yok..


sen de, dün sabah 4 sularında, bacağıma giren krampsın, bu ara çok sık aklımda olduğundan, her gece en az 15 dk kramp yüzünden kıvranıyorum, az kalsın bağırıyordum dün sabah, kımıldayamadım, mumyalanmış gibiydim, üşümesin diye kat kat giydirilen zavallı çocuklar gibi.. sen işte, salak.

toplantılara girdiğimde, dikkat ettiğim tek şey, insanların elleri, özellikle konuşmacının elleri.. kelimelerin ölü olduğunu anladığımdan beri sizi pek dinlemiyorum, hissettiğinin %2'sini bile kelimelerle anlatamazsın.. sus, rica ederim sus. daha fazla gerilemeyeceğim..


Cause I can't face the evening straight
You can offer me escape
Houses move and houses speak
If you take me then you'll get relief
Relief, relief, relief, relief, relief

It's too much
Too bright
Too powerful

unutmadan, devontê hynes bana kendimi çok iyi hissettiriyor....

bir soru

ben yazdan nefret ettiğim için mi bütün felaketler yazın başıma geliyor, yoksa bütün felaketler başıma geldiği için mi yazdan nefret ediyorum ?

imza;
soaking wet girl with the purple tight...

fuck off.

ve

“Üzerine konuşulamayan üzerine, içmek lazım…"

ben artık yazamıyorum..

ve ben cooper..

bir gün bu yazıyı tamamlayacağım...

There, along the road, was a tiny home
The yard held dead machines behind its fences
Like they were it's kids
Broken down, but still worth a lot to someone
It made me stop and grin

Light from a dying moon
It blurs our eyes
And we wear a cape of fireflies
And after the world's in bed
All the ghosts come sing along
But we'll forget them
When the morning comes

And I slept on the ocean last night
I could see you all, and you all were dancing sideways
Your feet stuck to the skies
And I could see the airplanes dance behind your eyes
And I was glad I found the time